Ik ben Sofie, al meer dan 18 jaar actief in de zorg. Wat begon als een professionele keuze groeide uit tot een diepe overtuiging: zorgen voor anderen is voor mij geen job, maar een deel van wie ik ben.

Ik ben mama van Jill en Gust en partner van Davy. 

Nicky en ik zijn al vele jaren bevriend. We werkten samen als lector verpleegkunde, tot ik de overstap maakte naar mijn huidige functie als hoofdverpleegkundige. Al die tijd hoorde ik haar met een hart vol liefde vertellen over Gambia. Haar verhalen raakten mij, en diep vanbinnen wist ik: dit is een plek die ik zelf moest ervaren.

Vorig jaar zette ik voor het eerst voet op Gambische bodem, en meteen verloor ik mijn hart. Elke dag wist het land mij opnieuw te raken door de warmte van de mensen, hun veerkracht en hun manier van leven. Met zo weinig middelen, en toch zoveel menselijkheid.

Samen met Nicky, Annelies en de studenten verpleegkunde bezochten we de shelter in Bakoteh. Wat ik daar zag, liet mij niet meer los. Kinderen en baby’s die leven met een tekort aan basiszorg, voeding en comfort. Kinderen die zo weinig aanraking en veiligheid kennen, terwijl net dat zo cruciaal is voor een goede start in het leven.

Het was hartverscheurend, maar tegelijk ontstond er ook hoop. Want ondanks de moeilijke omstandigheden zag ik ook kracht, betrokkenheid en mensen die elke dag opnieuw het beste geven wat ze hebben.

Die ervaring wakkerde in mij een sterk gevoel van verantwoordelijkheid aan: niet wegkijken, maar meezorgen. Soms is er een plek die je zo diep raakt, dat je niet anders kan dan luisteren.

Met Bloom wil ik, samen met Nicky en Annelies, mee bouwen aan een warmere en hoopvollere toekomst voor de kinderen in het weeshuis van Bakoteh. Vanuit zorg, verbondenheid en het geloof dat elk kind recht heeft op liefde, veiligheid en de kans om te bloeien.

Ik ben Annelies Ooms: echtgenote, mama van twee, lector verpleegkunde en een gepassioneerd reiziger. Tien jaar geleden verloor ik mijn hart aan Gambia, en sindsdien heeft het land me niet meer losgelaten.

Toen de kans zich voordeed om op mijn hogeschool een buitenlands project voor studenten verpleegkunde op te starten, twijfelde ik geen seconde. De combinatie van moeder- en kindzorg en de uitdaging om binnen een totaal andere cultuur te werken, was een droom die uitkwam. Studenten begeleiden in deze unieke leeromgeving bleek me dan ook op het lijf geschreven.

Na tien jaar was ik toe aan een nieuwe uitdaging waarin mijn achtergrond als pediatrisch verpleegkundige weer centraal kon staan. De ontmoeting met de shelter was het laatste duwtje dat ik nodig had: samen met Nicky en Sofie móest ik dit project starten. Binnen Bloom Gambia zie ik mezelf vooral als de organisatorische spil. Mijn doel? Samen bouwen aan een duurzaam project waarin gelijke kansen en autonomie vooropstaan.